ایرانیان باستان، بر پایه‌ی آموزش‌های پیامبرشان اشو زرتشت، بر این اندیشه بودند که شادی از جلوه‌های نیک اهورایی و همساز با زندگی‌ست، با این نگرش، پیوسته بر آن بودند تا در هر مناسبتی اندوه و سوگواری را از خود دور سازند. جشن نوروز از برجسته‌ترین و با شکوه‌ترین یادگاری‌های ایرانیان است که سال‌های زیادی را پشت سر گذاشته است و یکی از جشن‌های بسیار کهن جهان به شمار می‌رود.

بیشترین ارزش این جشن را می‌توان در آن دانست که با سپری کردن نشیب و فرازهای فراوان، چون کوهی استوار ایستاده و با روح و احساس مردم این سرزمین چنان سرشته شده است که آنها همه ساله در ژرفای دل و جان و روان خود چشم به راه فرا رسیدن آن هستند و از هفته‌ها قبل، با ایمان و علاقه‌ی سرشتی به پیشبازش می‌روند. بدین گونه هنگامی که گل، گیاه و سبزه جان تازه می‌گیرند و جهانِ زنده، درفش رنگارنگ زندگی را به شادی می‌افزاید، از سوی دیگر فروغ عشق و امید سراسر آفرینش را فرا می‌گیرد و جنبش، تلاش و کوشش در همه جا و همه چیز دیگر بار جان می‌گیرد. سال نو و جشن نوروز در شروع ماه فروردین با شکوهِ تمام آغاز می‌شود.

از آن روزی که دشمنان راهت با سختی و با کینه قلبی دستشان از این بر و بوم برچیده شد همواره بر این باور بودند که ما نه تنها توان حرکت و پیشرفت را نداریم بلکه به سرعت به دلیل ناتوانی در اداره این دیار کهن و بر زمین ماندن امور مردم، سرافکنده و نیازمند، مجددا فرش قرمز برایشان پهن کرده و در خواست کمک و بازگشت آنان برای چپاول و غارت بیشتر منابع و حقیر نمایاندن ملت برزگ ایران می کنیم، تنها سه دهه گذشته است ولی سربازان تو آنچنان یورشی به مراتب علم و فن آوری آوردند و به جبران عقب ماندگی های گذشته پرداختند که همان دشمنان،  تمام همت خود را معطوف به جلوگیری از پیشرفت و حرکت شتابان جامعه ما نمودند.